Książka ma charakter interdyscyplinarny i przystępnie przedstawia spór "wokół piękna" w sztuce ubiegłego wieku. Jest syntezą różnorodnych zjawisk artystycznych i postaw estetycznych kompozytorów, syntezą uwzględniającą kontekst ideowy i społeczny tworzonej w XX wieku muzyki. Zaproponowana konstrukcja histotiograficzna opiera się na założeniu, że ową różnorodność zjawisk artystycznych i postaw estetycznych można interpretować w relacji do idei piękna, w XX wieku "skazanej na wygnanie" i zdominowanej przez rozmaite ideologie. Początek owej historycznej konstrukcji wyznacza - narastający u schyłku XIX wieku - kult Wagnera i szeroka akceptacja jego wizji sztuki, a kończy dyskusja aktualnych, postmodernistycznych tendencji w sztuce kompozytorskiej.